Over de auteur

Er zijn 2 redenen waarom ik zo'n slechte werknemer ben: 1. Ik ben dus autistisch. Hoewel ik naar mijn eigen (niet zo) bescheiden mening heel redelijk functioneer en mezelf prima staande weet te houden, schop ik onbewust en vaker dan me lief is, mensen tegen de schenen. 2. Ik ben een rode persoonlijkheid in het DISC-systeem (Voor wie dat systeem niet kent, heb ik het boek 'Omringd door idioten' in mijn boekenlijst gezet. Erg leuk en interessant om te lezen!). 2,5. Ik ben vrouw in een mannenwereld. Hoe graag we het ook anders willen zien, vrouwen worden vaak net even minder serieus genomen dan mannen. Als je dan als (blonde, ja ook dat nog) vrouw ook nog eens niet op je mondje bent gevallen, dan volgt er al snel een patroon van irritatie en ben je vooral lastig. Maak je een fout? Dan ben je helemaal af. Voor de duidelijkheid: Ik zet mezelf hier niet weg als slachtoffer, het is gewoon wat het is en ik zie het meer als kers op de taart van waarom ik doorgaans slecht in de groep lig. Als vrouw sta ik op voorhand al met 1-0 achter en helaas heb ik niet de charme en het charisma om dat om te buigen in een voorsprong. Al deze eigenschappen maken mij dus niet bepaald een modelwerknemer. Ik word ook helemaal niet gelukkig van werknemer zijn, en de schijn ophouden is voor een rode autist domweg onmogelijk. Als rode persoonlijkheid heb ik liever zelf de touwtjes in handen en dingen (en vooral mensen) gaan mij al snel te langzaam. Mensen overtuigen is sowieso al moeilijk, als vrouw kan je daar nog een schepje (of 3) bovenop doen. Samen met de onsubtiele eerlijkheid waarmee autisme vaak samengaat, maakt mij dat meestal geen geliefd personage. Ik voldoe in de verste verte niet aan het ideaalplaatje van een sympathieke vrouw die vriendelijk naar iedereen lacht, netjes en in hoog tempo doet wat er wordt gezegd, uit zichzelf nog dat stapje extra zet EN aan het einde van de werkdag ook alle koffiemokken die door de heren des kantoors in de gootsteen zijn gedumpt, nog even in de vaatwasser zet voordat ze naar huis gaat. Wie weet hoeveel mensen ik met deze paragraaf alweer tegen de schenen heb geschopt :-)

Mijn autisme brengt nog een ander probleem met zich mee: Een zeer beperkte spanningsboog. Elke ADHDer of autist zal zich hierin waarschijnlijk wel herkennen. 8 uur per dag productief zijn is zo goed als onmogelijk. Ik heb diep respect voor mensen die dit wel kunnen. Ik heb het ook jaren geprobeerd (moest immers wel), maar ik kon nooit aan de verwachtingen voldoen. De banen die ik heb gehad voldeden overigens ook nooit aan mijn verwachtingen. Hoe graag ik vroeger ook goed wilde functioneren, ik kon m'n kop en motivatie er gewoon niet bijhouden. Werken in loondienst is werken voor de doelen en belangen van een ander en de enige die daar direct profijt van heeft, is de baas. Zijn of haar business groeit, terwijl ik jarenlang blijf hangen op hetzelfde niveau, met hetzelfde iets boven modale salaris. Uitzichtloos. Het dient geen enkel doel, behalve voorkomen dat ik dakloos word. Niet heel motiverend voor iemand die graag alles uit het leven wil halen. Natuurlijk beloven veel werkgevers je een prachtige carrière met veel 'doorgroeimogelijkheden', maar wees eerlijk, hoe vaak maken ze dat ook waar? Er is altijd wel een excuus waarom je je promotie of loonsverhoging nog niet kan krijgen en vooral de grotere organisaties verschuilen zich achter in beton gegoten salarisschalen, waardoor jouw onderhandelingspositie... welke onderhandelingspositie??

Inmiddels ben ik al een aantal jaren ZZPer. Hoewel ik als ZZPer merkbaar serieuzer werd genomen dan als werknemer en ik daarmee ook wat gemotiveerder was om mijn klanten te helpen (nu ze daar wat meer voor open stonden), blijft het in de basis natuurlijk hetzelfde concept als gewoon werknemer zijn. Ik deed nog precies hetzelfde werk, ik kreeg er nu alleen 3x meer voor betaald. Dat helpt wel met de motivatie overigens :-) De stress van het fulltime werken was hiermee weliswaar verlicht, maar nog niet verdwenen en ik werkte nog steeds voor de doelen van een ander. Begrijp me niet verkeerd, een klant helpen die iets doet waar ik affiniteit mee heb, kan zeker leuk zijn! Als ZZPer voelde ik me al een stuk beter, want de intentie van mijn inzet was vooraf al tijdelijk dus ik werd niet meer ontslagen. Ik had regelmatig een verse nieuwe klus, zelf de keus WAAR ik wilde werken en de opbrengsten kwamen voor het overgrote deel in mijn eigen zakken terecht. Ik kon nu ook een mooi spaarpotje opbouwen, iets wat eerder niet mogelijk was.

Toen ik zo'n anderhalf jaar onderweg was als ZZPer, kwam er een enorm probleem: De coronacrisis. Werk weg. In ZZP-land betekent geen werk, ook geen geld. Ik heb gelukkig altijd goed met geld om kunnen gaan, maar na ruim een jaar werkloosheid, begon mijn buffer toch akelig te krimpen. Vermenigvuldig dat met wat flinke financiële tegenslagen in de privésfeer en je stresslevel gaat wel redelijk door het dak. Eyeopener: Ik ben compleet afhankelijk van 1 inkomstenbron en als die wegvalt heb ik een serieus probleem. Gelukkig vond ik net op tijd weer een nieuwe ZZP-opdracht en kon ik weer langzaam opbouwen, maar dat dit geen toekomstbestendige werkwijze was, is pijnlijk duidelijk geworden. Toch viel dat kwartje toen nog niet direct. Aanvankelijk begon ik gewoon opnieuw met uren maken. Niet lang na de coronacrisis ontmoette ik online iemand en deze man was (is, hij leeft nog) een ondernemer in hart en nieren. Van deze man heb ik heel veel geleerd en hij liet mij inzien dat het ook anders kan. Dat je meerdere inkomstenstromen kunt opbouwen en dat je inkomsten kunt genereren zonder afhankelijkheid van een enkele opdrachtgever/werkgever en (deels) zonder afhankelijkheid van directe uren. Het viel mij meteen op hoe anders de mindset van deze man is, ten opzichte van de gemiddelde medemens en dat was ook terug te zien in zijn succes. Door deze ontmoeting werd het mij langzaam duidelijk dat ik mijn eigen gedachtegang rigoureus moest gaan veranderen om succesvol te worden en een onbezorgd en gelukkiger leven te kunnen leven.

Ik moet toegeven dat ik inmiddels al een aantal stappen heb genomen (eigenlijk was het starten als ZZPer al een grote stap) en dus niet helemaal meer aan het begin sta van mijn zoektocht naar financiële onafhankelijkheid. Het idee voor dit blog kwam pas later in me op en is feitelijk ook alweer 1 van de stappen. Het idee was namelijk om mijn voortgang te gaan loggen, en waarom zou ik dat dan alleen voor mezelf houden? In mijn blogposts zal ik natuurlijk ook de stappen behandelen die ik al heb gezet en daarna neem ik je on-the-go mee in mijn avontuur.

Veel leesplezier!